Miercuri seara. Neuronu’ plange, cere indurare. N-am inca urechi pentru el, imi bubuie capul cu 1000 de probleme, am facut juma’ de juma de zi de sedinta cu Robert ca sa vedem cum naiba invatam unu’ de la altul sa gestionam firma mai bine (eu am de invatat de la Robo, ca-i in biznis de ceva mai mult timp ca mine). Il tin pe Robo pana plec, ca sa-l las in drum, sta aproape de mine…
La 11 noaptea, ca doua duamne, ne urnim si plecam spre casa. Eu conduc, am ochii in gura de somn si rezervorul pe rosu.
La benzinarie, baietii au chef de bancuri. “Doamna, va alimentam noi, e din partea casei! Si benzina v-o dam pe caiet, treceti dumneavoastra si achitati cand vreti si cand puteti” – ca si cum, fata, las ca stim noi, tu esti de fapt iesita la produs si nu ti-ai facut norma si nici n-o sa o faci dupa ce ai in masina – Robo e mic, cat mine, si cre’ ca-l bat la kile. E drept, amandoi in costume, pare cate ceva de capu’ nostru, dar nu suficient – baietii’ de la Rompetrol (salut si va uram o vacanta calduroasa in locurile de orgine!) nu se sfiesc sa faca remarci.
Ma duc la casa. In spatele meu, o lacusta- lipitoare. Muschi umflati cu pompa, burdihan, sapca luata de la piata Obor, pantofi de la second sau din aia de plastic. Blugii sclipiciosi crapa pe el, la fel si tricoul alb.
Baiatu’ de la casa se uita la mine – normal ca se uita, cu movul -gri de la ochi arat ca scoasa din cripta iar cearcanele mele sunt pana la urechi. Stiti, nu s-a terminat inca de alimentat, mai asteptati 2 minute.
“Papusa, platesc eu primu” – si tranteste pe masa o mana soiasa, cu niste polonezi in loc de degete. Cu mana numarul doi se scarma alene in borseta. Si scoate o hartie de 100 de ron. Se uita, victorios, spre mine. E? E domne, masculu’ feroce are si bani. O gramada, frate, de ce nu mi-oi fi luat eu fusta’ aia cu paiete si plovaru’ cu sclipici, fi-r-ar viata mea sa fie ca m-a facut mama fara noroc, gasii barbatu’ vietii si imi aluneca printre degete. Of si ce lant are la gat….
“20 RON! anunta mandru casierul.”
20? mama, Gogu’ maleficu, mandria cartierului, spaima gastelor si-a babelor nespalate, nu are bani de benzina. Ce ziceam eu ca mi-am gasit barbatu? Ptiu, ush, shhhuuuuuu, dispari!
Lipitoru’ se uita mandru la mine. Chiar, am mai vazut eu asa mandreatza si frumushatza de barbat? Isi ia restu, numara tacticos. Mai trage o privire unsuroasa.
Cu ultimele puteri, achit, alerg spre masina. Cocalaru’ dupa mine, intr-o masina care e de cel putin varsta cu mine, dar valoreaza mai putin decat sapca lui. “Papusa….” mai aud in spatele meu, inainte sa inchid usa.
Bai, oare astia traiesc numa’ prin zona unde stau eu, sau sunt eu dama de ghinda la drum de seara, cu bafta la gandaci?